Het is zo'n week waarin alles misgaat. Ik vergeet van alles, stoot mijn tenen tegen meubels die helemaal niet in de weg staan en laat dingen te lang buiten de koelkast staan. Ik besef dat het echt erg is als ze me bij de supermarkt begroeten met 'U was hier een half uur geleden toch ook al?' Tja, voor een appeltaart moet je wel appels kopen.
Iedereen heeft wel eens zo'n periode, maar bij mij is het dan altijd nog net een tandje erger. Vind ik zelf althans. En als je eenmaal doorhebt hoe laat het is, kun je je er maar het beste aan overgeven en de schade proberen te beperken. Mijn actieplan: mensen waarschuwen, herinneringen in de telefoon zetten voor verjaardagen (en ze dan vervolgens nog vergeten omdat je het alarm hebt wegedrukt onder het mom van 'nu onthou ik het wel even vijf minuten') en zo min mogelijk dingen met veel handelingen uitvoeren.
Dat betekent dus even een paar dagen 'makkelijk' eten tot de gaten in mijn zeef-geheugen weer zijn hersteld. Restjes en ingevroren maaltjes bijvoorbeeld. In ieder geval niets met meer dan vijf verschillende ingrediënten, want dan gaat het ontegenzeggelijk mis in de supermarkt. Dat gaat het trouwens sowieso wel, want mocht het zo zijn dat ik wél een goed boodschappenlijstje heb gemaakt én dat ik alles in mijn mandje heb geladen, dan vergeet ik wel weer iets op de band te leggen of in te pakken. Gisteren was dat een pakje verse marsepeinen mergpijpjes. Helaas voor het bezoek dat ik vervolgens slechts een biscuitje kon aanbieden, maar gelukkig voor mij dat ik er ook niet voor had betaald.
Om nog meer ellende te voorkomen besloot ik een pastaatje op te warmen in een pannetje. Ik voorzag geen grote problemen, want ik had er mmers aan gedacht om het maal ruim van tevoren te laten ontdooien (hoera!) en het gas laag te zetten zodat er geen aanbrandgevaar was. Tot zover ging alles dus goed. Minder was het toen ik een uur of drie na het eten de keuken weer inliep en bij het fornuis een blauwe gloed onderscheidde: gas laten branden. Gelukkig stond het pannetje er ongedeerd naast, dat dan weer wel.
Ik kan overigens nog wel even doorgaan, hoor. Zo draaide de wasmachine al een half uur voordat ik het cupje met wasmiddel óp de machine ontwaardde, bleken de flessen wijn waarvoor ik speciaal omreed pas een dag later in de aanbieding te zijn en vergat ik mijn tosti uit het apparaat te halen, net als de kruidenboter die ik 'even' smeerbaar wilde laten worden in de oven. Kruidenolie was een betere naam.
Waarom ik dit eigenlijk met anderen deel? Voornamelijk uit zelfmedelijden. Maar ook om te laten zien dat, mocht dit herkenbaar voorkomen, iedereen dit wel eens heeft. Zoals mijn moeder zegt: het is dat mijn hoofd vastzit, anders was ik die ook nog eens verloren.