De aardbei is een verboden vrucht. Of nou ja, dat wàs hij voor mij, omdat ze een paar jaar geleden steevast voor allergische reacties zorgden. Jammer, want ze zijn goddelijk. Inmiddels kan ik er weer tegen, maar één ding is onveranderd: ze oefenen nog steeds een zeer grote aantrekkingskracht op me uit.
Om gelijk maar even de reacties voor te zijn: ik weet het, aardbeien zijn geen vruchten, maar schijnvruchten. Het sappige deel met rood vruchtvlees is eigenlijk een uitgegroeide bloembodem, terwijl de echte vruchten aan de buitenkant zitten: de zaadjes. In wezen eet je dus met één aardbei een stuk of dertig vruchten. Of hoeveel zaadjes er ook op een aardbei zitten; ik heb ze nooit geteld.
Zet je aardbeien bij mij in de buurt, dan gaan ze op. Hoe dan ook. Ik ben een aardbeienaddict. Zijn ze een beetje zuur, nog groenig of juist overrijp - ik verzin er wel wat op en smul me een ongeluk. En ook al zitten ze boordevol vitamine C, er komt wel haast onvermijdelijk suiker of slagroom bij aan te pas... niet echt gezond. Maar als ik dan weer denk aan die tientallen vruchten die ik tegelijk opeet, dan is het allemaal wel te verantwoorden. Gemiddeld één gram suiker per 'vrucht', wie maalt daar nou om?
Och, wat ben ik blij dat het aardbeienseizoen nu echt weer op gang komt. Ik help de Hollandse aardbeienkwekers graag de zomer door, hoor. Boterhammen, flensjes, ijs, yoghurt en pannenkoeken. Doe mij maar die met aardbeien.