Krabbengevecht op je bord
Een held in het pellen van gamba's kun je mij niet noemen, maar dat gaat me nog redelijk af. Een krab tackelen is echter andere koek, kwam ik onlangs achter. Nadat ik de dertig centimeterlange poten op mijn bord had 'gekraakt', kon ik maar van een schamele 4,5 centimeter vlees genieten. Ik moet op krabbenpelles.Over het sjieke seafood-buffet waar de krabbenpoten op mij lagen te wachten heb ik niet te klagen. Er waren stukken gerookte vis, vissalades, schaaldiersalades, gebakken vis, oesters met een kaaskorstje en vers gebakken mosselen - het één nog beter dan het ander. Maar het had zo leuk geweest als ik wat meer van die Canadese sneeuwkrab - een echte delicatesse - had mogen proeven.
De poten, van die lange dunne exemplaren die per twee worden geserveerd, zagen er fantastisch uit. De schaal was hard - makkelijk te kraken, zou je zeggen - en mooi oranje gekleurd. Op tafel stond een kom om het restafval in te doen en een soort notenkraker om de vingers nog enigszins schoon te kunnen houden. Dus daar ging ik dan, vol goede moed.
Met de tang stevig achter de 'krabbenknie' begon ik mijn slachtpartij. Die schaal moest open, maar ik had geen idee hoe. Al snel had ik de poot zo verbogen, dat kraken geen optie meer was: het werd ordinair trekken waarbij het wachten was op het moment dat er iets, hetzij een notenkraker, hetzij een halve poot, door de lucht zou vliegen. Ik hield het nog enigszins binnen de grenzen van mijn tafel, maar netjes ging het er niet aan toe en elke keer als ik een stuk los had getrokken, kon ik slechts bij een paar centimeter vlees. Het formaat 'surimistick' was niet voor mij weggelegd, al weet ik zeker dat dat erin moet hebben gezeten. Zonde.
De afvalkom vulde zich dus langzaam met behoorlijk waardevol restafval en ik hield het gevecht met de krabbenpoten voor gezien. Hij had deze keer gewonnen. Maar volgende keer is het tijd voor revanche: via YouTube weet ik nu precies hoe ik het wél moet doen. Blijkbaar kun je namelijk met slechts twee breekbewegingen het vlees in zijn geheel ontdoen van de schaal. Volgende keer voor mij dus geen vissalades of mosselen meer, maar gewoon een bord vol krabbenpoten. Ik weet dat ik het kan.
Bekijk ook
Ze smelten de kazen!In Nederland weten we als geen ander hoe veelzijdig kaas is: het gaat door de stamppot, op brood, over pasta's en door de sla. Maar ik was even vergeten dat de Fransen er ook best wat van kunnen met hun gebakken brie, camembert en geitenkaas met honing. C'est formidable!
