Zoals ze op Alaska ontzettend veel woorden hebben om sneeuw en ijs aan te duiden, zo hebben wij veel voedselgerelateerde woorden. Op straat, televisie en internet komen we allemaal eten tegen en zien we hoe we de lekkerste dingen kunnen bereiden. Het beschrijven van de handeling en de eters is echter ook voor fijnproevers. Bunkeren is namelijk echt iets anders dan peuzelen.
De benamingen voor eten en eters zijn legio. Aan de eerste levensbehoefte kan namelijk op allerlei wijzen worden voldaan: snel, langzaam, netjes of juist heel vies. Het voedselvocabulaire is juist zo uitgebreid omdát het het belangrijkste is om in leven te blijven. Het grappige is dat iedereen ook meteen weet of iets positief of negatief wordt bedoeld.
Een smulpaap is bijvoorbeeld een van die gekke benamingen waarbij ik meteen een beeld heb van een blozend jongetje dat gulzig eet wat hem wordt voorgezet. Af en toe zijn vingers aflikkend en zijn mond kin vol chocola of room. Je wéét gewoon dat deze lekkerbek intens aan het genieten is. Hij eet gulzig, maar niet schrokkend of schransend. Anders zou hij een schrokop, een vreetzak, of een smeerpijp worden genoemd.
Zo’n term naar je hoofd geslingerd krijgen is geen compliment. Liever word je dan geschaard onder de kleine genieters. Deze mensen vallen niet overdreven op eten aan, maar nemen het juist in alle rust tot zich. Deze knabbelaars bekijken het eten, ruiken en proeven stukje bij beetje, en peuzelen het zo langzaam op. Hap-slik-weg is bij hen onbekend. Wat dan weer niet betekent dat ze niet veel eten – het proces kan wel uren duren.
Maar er zijn nog veel meer manieren om het eetproces te beschrijven. Zo zit ik bijvoorbeeld niet graag naast iemand die aan het bikken, bunkeren, kanen of nassen is, maar voel ik me ook weer een beetje ongemakkelijk als mijn tafelgenoot een gastronoom blijkt die aan het degusteren of nuttigen is. Het liefst zit ik gewoon naast een genieter of likkepot die mij niet vertelt dat ik mijn elleboog van tafel moet halen. Dat zijn namelijk gewoon Oud-Hollandse zeikerds.