Een goed feestje is pas echt geslaagd als er lekkere kruidenboter te eten is. Op een warm stokbroodje dan, en natúúrlijk zelfgemaakt. Bij mijn familie is het inmiddels zo'n traditie om kruidenboter te maken, dat het aanwezig is op elke verjaardag. En dan niet één, maar minstens twee of drie bakjes vol.
Je hebt kruidenboter en kruidenboter. Soms is het een verschil van dag en nacht tussen verschillende soorten. De supermarktboter is bijvoorbeeld meestal een crèmige substantie waarin je in de verte iets van kruiden proeft. Om misselijkheid tegen te gaan is het bij die soort meestal beter om er maar een dun laagje op te smeren. Als je te maken hebt met ongezellige gasten, raad ik echter aan zo gul zijn om een broodje met een heel dikke laag aan te bieden: zijn ze zo weg.
Maar zelfgemaakte kruidenboter blijft toch, net als veel andere dingen die niet uit de fabriek komen, het lekkerst. Een lekkere volle roomboter, wat zout, een klein beetje peper en vers gesneden bieslook...is het begin. Want waar het eigenlijk om draait is de knoflook: minstens twee tenen uitgeperst per pakje boter, is mijn devies.
Het resultaat is dat wanneer het eenmaal op tafel staat, iedereen stopt met sociaal zijn en zich op de broodjes met kruidenboter stort. De kaasjes blijven onaangeroerd en binnen een mum van tijd moet er alweer een nieuw brood worden aangerukt. En zelfs de mensen die eigenlijk meer van de kaasjes zijn, geven zich over aan het kruidenmengsel. Al heeft dat misschien meer te maken met de sterke knoflooklucht die zich via alle babbelaars verspreidt.