Ik ben geen held met etenswaar dat me aankijkt. (Wie wel eigenlijk?) Botten en pezen weghalen is ook niet mijn hobby. Maar als ik dan een keer een gerookte makreel in huis heb, zet ik me eroverheen en snij ik manmoedig het vel, de graten en al het andere oneetbare weg. Zonder piepen is het zo gepiept.
Kop eraf zodat er niet meer wordt gestaard, en ook de staart gaat meteen de prullenbak in. Dan heb ik tenminste het idee dat mister makreel niet zomaar in de gootsteen kan gaan zwemmen. Na deze hobbels begint het echte werk, dat eigenlijk best meevalt.
Wat betreft 'viezigheid' dan. Ik heb namelijk geen flauw idee of ik het goed doe. Maar na het opensnijden van de buik - de visboer heeft al een begin gemaakt door de ingewanden eruit te halen, wat me gelukkig een hoop viezigheid bespaart - gaat het redelijk vanzelf. Nadat de ruggengraat eruit is, met bijbehorende 'ribben', lijkt het klaar.
Maar net als ik de makreelfilet op een broodje wil leggen, blijkt er nog een hele rits graatjes in het vlees verstopt te zitten. Geen idee waar ze voor dienen. In ieder geval niet voor het blokkeren van mijn slokdarm, dus ik haal ze er maar braaf uit. Net als het hele vette donkere gedeelte van de vis, ook al is het nog zo gezond met omega 3-vetzuren en smakelijk. Wat overblijft is een bord met een rommelige berg van makreelstukken. Heb ik toch even mooi geflikt.
En terwijl ik het broodje makreel met een yoghurtpepersausje oppeuzel, check ik even een video waarin wordt uitgelegd hoe je een gerookte makreel het beste ontdoet van vel en graten. Nou, dus niet zoals ik het zojuist deed, want anders had ik ook vier grote stukken op de snijplank gehad in plaats van die berg van twintig ongelijke stukjes. Maar het smaakt hetzelfde, en het smaakt goed. Alleen: wie weet hoe ik die vislucht van mijn handen krijg?