Een zompig stuk aubergine is altijd een beetje een afknapper. Zeker als de plakken niet tussen de moussakalagen in zitten, maar gewoon in een pan zijn gegrild. En ik ben er ein-de-lijk achter waarom: aubergines zitten vol met water. Met een flinke bus zout is dat probleem echter snel verholpen.
De aubergine is een groente die niet wekelijks in mijn mandje ligt. Afgezien van in de moussaka of roerbakken weet ik namelijk nooit zo goed wat ik ermee kan. Maar eigenlijk is het heel veelzijdig, aangezien de smaak niet heel overheersend is. Je moet alleen dus even weten hoe het niet te zompig wordt.
Net als bij komkommer en courgette zit de truc 'm in zout dat het vocht onttrekt uit de vruchtgroente. Geen komkommerpap of courgettepuree dus als je het hele handeltje na het snijden of raspen even bestrooit met zout, dat twintig minuten laat intrekken en vervolgens afspoelt, uitknijpt en droogdept.
Het zout zorgt er overigens niet alleen voor dat er minder vocht in zit, maar ook dat het niet zoveel olie opneemt - wat het dus extra zompig en nat zou kunnen maken. Vroeger was het zout bovendien nodig om de bittere smaak uit aubergines te onttrekken, maar de paarse vruchtgroente van tegenwoordig is vrijwel bitterloos.
Toegegeven: het is een beetje onhandig om twintig minuten te wachten voordat je eenmaal verder kunt met koken. Maar de het komt de smaak en de structuur zeker wel ten goede. Dus ja, als ik die paarse groente koop, reserveer ik voortaan wat extra bereidingstijd. Kan ik in de tussentijd een nieuw auberginerecept opzoeken voor de volgende keer.