Van YOLO naar jojo
Net als dat ik 'groene' dagen inlas waarop ik geen vleesproducten eet, heb ik soms ook groenlóze dagen. Die komen niet zo vaak voor, maar daardoor is het extra genieten. Afgelopen week was het weer zo ver. IJs, taart en poffertjes toe. De perfecte YOLO-dag.YOLO, je weet wel: you only live once. Die term wordt tegenwoordig vaak gebezigd door mensen die iets avontuurlijks, gevaarlijks of kostbaars doen. Je leeft toch maar één keer, dus waarom niet, is het motto.
Nou, dat geldt dus ook voor mijn groenloze dag. Normaal neem ik braaf veel vitaminen tot mij in de vorm van groente en fruit, maar af en toe heb ik daar gewoon geen zin in. Dan mag ik best een keertje 'zondigen'.
Opvallend is trouwens dat dat zondigen bij mij vaak op zondag gebeurt. Niet dat ik dat expres doe omdat het lekker klinkt, zondigen op zondag, maar meer omdat dat handig uitkomt als je verder niet veel hoeft te doen. De zondag vráágt er bijna om.
Maar goed, even terug naar het YOLO'en. Het YOLO-ontbijt is heerlijk. Afbakbroodjes met roomboter en gesmolten chocoladevlokken. Op zich nog niet zo'n groot verschil met een normale zondag, maar wel erg lekker. Vervolgens bedenk ik dat het ook best aardig weer is. Dus waarom zou ik geen ijsje halen? Ja, waarom niet eigenlijk? YOLO! Dat is het punt waarop de normale zondag in een speciale verandert. En dan kan ik niet meer terug.
Dus ijsje eten. Bolletje of drie. Geen vruchtenijs, da's veel te gezond. Ja meneer, doet u ook maar slagroom erop. YOLO, hè? Ohja, ik heb nog een stuk cheesecake in de vriezer liggen. Die moet ook maar eens op voordat 'ie uitdroogt. Heer-lijk.
Dan rijst de vraag: wat eet je op zo'n dag als avondeten? Uitgebreid barbecueën zit er weertechnisch niet altijd in, en is bovendien nog iets te groen met al die salades en gebakken groenten. Tosti's is wel een goede optie, maar iets te hartig. Daarom valt mijn oog toch op het pak poffertjesmix dat al een tijdje in de kast staat te verstoffen. Waarom ook niet? YOLO!
Toegegeven, het is een beetje raar om poffertjes te gaan bakken zonder dat er kinderen bij zijn. En helemaal als je het alleen voor jezelf maakt. Maar als ik daar nu eenmaal trek in heb, dan mag dat best een keertje. Dus melk, eieren, boter en poedersuiker worden uit de kast gehaald en het bakken kan beginnen. Eén probleempje: na 25 poffertjes, een kwart pakje gesmolten boter en een berg poedersuiker zit ik toch echt wel vol. De overige 35 poffertjes die ik heb gebakken, bewaar ik wel even in de vriezer tot de volgende YOLO-dag.
En dan begint het grote uitbuiken op de bank. Ik probeer het fijne gevoel vast te houden en niet te denken aan hoeveel rondjes ik nu eigenlijk zou moeten hardlopen. Het is mijn YOLO-dag. Als ik wil, mag ik zelfs nog wat chips eten onder het genot van een film. Of andersom. Morgen zal ik me weer gedragen. Morgen loop ik weer in de pas. Morgen denk ik aan het jojo-effect van mijn YOLO-dag. Maar vandaag niet. Je leeft maar een keer!
Bekijk ook
AardbeienaddictDe aardbei is een verboden vrucht. Of nou ja, dat wàs hij voor mij, omdat ze een paar jaar geleden steevast voor allergische reacties zorgden. Jammer, want ze zijn goddelijk. Inmiddels kan ik er weer tegen, maar één ding is onveranderd: ze oefenen nog steeds een zeer grote aantrekkingskracht op me uit.
