fazant

Fazanten komen in bijna heel Europa voor. De Grieken en de Romeinen hebben ze in de oudheid meegenomen uit Azië, waarna ze zich verder hebben verspreid. De verschillende rassen zijn onderling vermengd doordat ontsnapte fazanten zich in het wild voortplantten.

Van welk ras fazanten komen, is niet zo makkelijk meer te herkennen. Wel duidelijk is het verschil tussen het mannetje en het vrouwtje. Mannetjes zijn opvallend en hebben een langere staart, terwijl de vrouwtjes kleiner zijn en een camouflerend bruin verenkleed hebben. Het vlees van de vrouwtjes wordt over het algemeen lekkerder gevonden.

Oude fazant wordt meestal met spek en vet omwikkeld (gebardeerd) omdat het vlees droger is. Bij het vlees van een jonge fazant is dit niet nodig. Vroeger werd fazant enkele dagen opgehangen voor de bereiding, zodat het vlees een sterkere smaak krijgt. Tegenwoordig gebeurt dit niet zo vaak meer.

Een hele fazant kan tot ongeveer een kilo wegen en heeft genoeg vlees voor drie à vier personen. In bepaalde restaurants wordt vaak alleen de (borst)filet van fazat op het menu gezet. Het wordt regelmatig gecombineerd met groene kool, zuurkool, witlof en fruit als appels en sinaasappelen. Fazant is verkrijgbaar bij de poelier en sommige slagers en supermarkten.

Gebruik in de keuken

Fazant (Phasianus colchicus) is een vogel die graag wordt gegeten door wildliefhebbers. Het vlees van wilde fazant is lichtbruin en heeft een fijne, kruidige smaak door de bessen en kruiden in hun dieet. Gefokte fazant is lichter van kleur en de smaak hiervan lijkt ook meer op kippenvlees. Fazantenvlees is een magere vleessoort en valt onder de noemer kleinwild.

Soorten

gevogelte